Mnie tam, młody człowieku, pomagać nie potrzeba, rentę mi wypłacają ci honorowi zabójcy, jak gdyby mąż mój zginął był na froncie, a nie w tak smutny i głupi sposób. Przecież on nawet nie był uzbrojony! Leciał po prostu samolotem zwiadowczym, jedna z tych maszyn skleconych z rurek, półtna, silnika i strun fortepianowych, wie pan, zupełnie bez pancerza, i jakiś strzelec wyborowy zdołał go zmacać... Pomagać mi nie potrzeba, tylko komu innemu. Pan weźmie te pieniadze, nic mi po nich, proszę przekazać je pierwszemu rewolucjoniście, na jakiego pan trafi...

---

Oddalasz się, a właściwie to raczej uciekasz, nie chcąc zadawać się z tą nieszczęśliwą wariatką.

Zgadzasz się spełnić jej osobliwą prośbę. Kłaniasz się z przesadną wręcz uprzejmością i odchodzisz.