Już prawie przekroczyłeś próg kawiarni, lecz zawahałeś się w pół kroku, z ręką na klamce i okiem wpatrzonym w taflę mętnego szkła, na której właśnie wyswietlał się teatr cieni, bardzo gwałtowny i absolutnie niezrozumiały. Nie mógłby cię on skłonić do żadnej reakcji. Zatrzymałeś się nie ze względu na niego, ale dlatego, że ze środka doszły cię odgłosy szarpaniny.

---

Przecież to nie pierwszy raz. Wchodzisz jak gdyby nigdy nic.

Ostrożnie nasłuchujesz u wejścia.